Общий форум > Эсперанто-страничка

Verkoj

(1/2) > >>

vasily ivanov:
LA? EZOKA VOLO

PROT.Nikolaj Agafonov

Anna Arkadevna Sokolova, ?is nun juna virino, sidis en sia kuirejo kaj rempais jam multfoje remparitajn infanajn strumpetojn. Formetinte la strumpeton, ?i rigardis al la mura horlo?o - jam la duonhoro postnoktmeze estis. ?i peze suspiris kaj venis en la ?ambron, kie dormis ?iaj infanoj. ?i ne ?altis lumon en la ?ambro por ne veki la plej junan knabon, Diman, sed nur lasis malfermita la pordon al la kuirejo. Dekjara?a Varvara dormante disetendis siajn membrojn la? la lito. Evidente, ?ia son?o estis malkvieta. ?i mu?is kaj kelkfoje e? kriis. Anna akurate skuis ?ian ?ultron.
- Veki?u, mia filino, jam tempo venis.
Varja, malferminte la okulojn, dum iom da tempo rigardis sensence al la patrino.
- Levi?u, kara mia, levi?u, - plej tenere Anna diris, karesante la brakon de la filino. Varja subite ?ete brakumis la kolon de la patrino kai ekploris.
Anna, preminte la filinon al sia brusto, trankviligis ?in.
- ?esu plori, kara filino, ?esu. ?u denove vi son?is ion malbonan? Ne timu, karulino, mi ja estas kun vi.
Varja kvieti?is kaj, ne lasante la patrinan kolon, suspiris al ?ia orelo:
- Panjo, mi denove son?is la kapon de Tanja. ?i parolis al mi. Mi ege ektimis.
- Nu, filineto, ?io ?i estos for. ?io estos forgesita, - Anne trankviligis la filinon, komprenante, ke ?i tio versajne neniam forgeseblos.

Tio okazis en la kvardek unua jaro dum ili estis evakuataj per trajno el Moskvo al Samaro. Ili veturis tre malrapide, preterlasante ?iujn trajnojn, hastantajn al la fronta zono. En la vagono veturis e? tri familioj el la sama domo. La filinoj de la najbarinoj, sama?aj al Varja, ?iam ludis kune, do la veturado ne ?ajnis al ili enua. Foje la trajno por longa tempo haltis inter kampoj. La vagonstevardino varmigis akvon kaj proponis al patrinoj bani siajn infanojn. La amikinoj estis starigitaj ronde kaj ?iuj samtempe lavitaj. Ili gajis, krietis kaj inicite kura?igis unu la alian. Poste la patrinoj vi?is ilin seke, vestis per puraj vestoj, kaj, kombinte iliajn harojn, ornamis iliajn harplektojn per atlasaj rubandoj.
?uste ?i-momente fa?istaj bombaviadiloj alflugis. Terura paniko ekis. ?iuj saltis el siaj vagonoj kaj kuris al kampo. Anna, levinte la etan Diman sur la brakojn, sukcesis krii al la grandaj infanoj, ke ili kuru post ?i kaj estu kune, apude. La tero skui?is pro eksplodoj. Homoj kuradis kiel frenezaj. Forkurinte de la trajno, Anna ordonis al la infanoj ekku?i teren, kaj mem ?i sternis sin super ili, penante kovri per sia korpo la tutan triopon. Sed la plej a?a filo Vasilij penis grimpi el sub ?i kaj ?iam strebis per si kovri la patrinon. Post kiam la bombado fini?is, ?ia amikino Svetlana alkuris ?in larmante.
- Anja, infanoj, ?u vi vidis mian Tanjan?
Anna kun la infanoj komencis ser?i.
Subite Varja, veninte al vagono, detruita per eksplodo, ekkriis:
- Panjo, panjo, venu min. Vidu kio estas.
Kiam ?i alkuris la filinon, tiu staris iel rigide kaj fingre montris al kapo, kovrita per sango . La? bluaj rubandoj en la haroj oni senerare povis rekoni la kapon de Tanja. Svetlana alkuris kaj ekploregis, eblas e? diri - ekmu?is kvaza? vundita besto kaj tuj svene falis al la tero.

Anna akompanis Varjan en la kuirejon, al la lavujo:
- Nu, filino, lavu vin kaj venu anstata? Vasja, ja li matene devas veni laborejon.
Varja sin lavis, vestis kaj, kisinte la panjon, iris el la hejmo. Anna ka?e kruce benis la forirantan filinon. La knabino iris ne da?re. La panvendejo situis du stratojn for de ilia domo. Irante al la vendejon, ?i el foro rimarkis longan vicon. Oni devis envici?i vespere kaj stari en ?i dum la tuta nokto, aliokaze ne vi ne sukcesos a?eti panon la? porciuma kupono. ?i facile trovis sian pli a?an fraton Vasjan. Li ludis monerludon kun tri senhejmaj knaboj, kiuj fu?is el orfejo. Rimarkinte Varjan, li ?in alkuris kaj akompanis al la vico, montrinte sian lokon. Poste li donis al ?i la panajn kartojn kaj foriris hejmen.
Obsedante, Varja okupis sian lokon en la vico kaj pro manko de ajna okupi?o komencis plani koncerton, kiun ili preparos por vunditaj soldatoj en la hospitalo. La? decido de la lerneja pioniraro knabinoj de ?ia klaso frekventis la vunditojn en la hospitalo. Ili tie laboris la?eble - purigis plankon en ?ambroj, helpis al soldatoj lavi sin, anstata? ili skribis leterojn al ties hejmo.
Krome la knabinoj legis por ili librojn. Varja ekmemoris, ke anta?nelonge ?i legis al vundita soldato, nome onklo Sa?a, la rakonton far Turgenev "Mumu". La soldato tre interesigixis pri la su?eto de la rakonto kaj a?skultis kun stre?a atento. Kaj dum ?i legis, kiel Gerasim dronigis la hundeton, la soldato ne kapablis toleri emocion kaj ekploris. Vasja komencis moki pri la soldato.
- Nu kia li estas soldato, se larma?as? ?u tia li povos batali kontra? fa?istoj? Tian soldaton eblas starigi nur al disdono de ka?o. Sed iri, ekzemple, malfronten de fa?istoj - imagu kiom kura?aj estas militaj skoltoj. Mi balda? fu?os al la fronto kaj tie nepre petos ke mi estu skolto.
La orfejaj knaboj satludis kaj ekiris apud la vico, pu?ante unu la alian. Dum ili iris preter Varja, granda knabo pusis la plej malgrandan al ?i.
Tiu knabo, por ne fali, kaptis ?in.
- Jen sultulo, iru for, - ?i indignis, pu?ante lin for de si.
Tiu ridege montris al ?i la langon kaj forkuris.
Frumatene la pano tamen estis altransportita. Kiam venis la vico de Varja, ?i ?ovis la manon en la po?on por forpreni la pankartojn, sed trovis tie nenion. ?ia koro glacii?is pro timo.
- Ne trenu tempon! - kolere diris vendistino, - vi devas prepari kuponojn anta? la alveno, vi ?i tie ne estas sola.
- La kuponoj ne troveblas, - Varja konfesis preska? plorante.
- Vi ver?ajne forgesis hejme, sed ?i tie ?ercas. Foriru kaj ne malhelpu al homoj. Venu, kamaradoj, kiu estas la?vica.
Varja foriris de la vendotablo kaj eliris la? la etendo de la vico, esperante, ke ?i falperdis la kuponojn kaj tuj povas trovi. Trairinte la vicon dufoje, ?i trovis nenion. Klininte la kapon kaj silente glutante amarajn larmojn, ?i iris hejmen. Kiam Varja revenis kum la manoj malplenaj, la patrino maltrankvile demandis:
- Kio okazis, filino? ?u denove oni ne alveturigis panon?
- Mi perdis la kuponojn, - Varja plorglutis.
- Kion do vi faris? - la patrino malfeli?e svingis la manojn. - Per kio do mi vin nutru? - jam kun larmoj ?i eldiris kaj foriris en la ?ambron.
Vasja alkuris la fratinon kaj levis la manon.
- Nu mi vin tuj bategos por ke vi ne plu perdu pankuponojn!
Tuj Dima saltis al ili kaj ekstaris inter la gefratoj. Li stre?e premis siajn pugnetojn kaj kriis:
- Ne tu?u la fratinon, a? vi mem estos batita.
- ?u ne vi tion faros, muka?ulo? - Vasja ekmiris, sed foriris de Varja.
- A?skultu, Varja, - post iu tempo li demandis, - ?u orfejanoj aliris vin?
- Jes, - Varja denove ekploris, - ili pu?is unu bubon al mi.
- Nun mi ?ion komprenas, - Vasja morne diris, - ne ploru, ?uste ili vin pri?telis. Kiom mi ?atus vin kapti, kanajloj subbarilaj, bonege batus, - li diris, premante la pugnojn.
El la cambron iris Anna kun okuloj, ru?aj pro larmoj.
- Iru, Vasja, a? vi malfrue venos laborejon, - ?i diris, donante al li malgrandan pecon de seka rekremento. - Jen ma?u iomete, post kiam vi revenos de la laboro ni ion decidos.
Reveninte la ?ambron, Anna venis al la komodo, kaj, el?ovinte la mezan keston, prenis el ?i lanan trikitan bluzon. La bluzo estis trikita a?ure kaj havis fajnan fumbluan koloron. ?in la edzo donacis al ?i anta? foriro al la milito. ?i ?agrene suspiris, faldis la bluson, envolvis per tuko kaj metis en sakon.
- Infanoj, - ?i diris, lasante la ?ambron, - mi vizitos bazaron por akiri iun man?a?on, vi do ne foriru malproksimen, mi revenos tagmeze.
Post kiam la patrino foriris, Dima komplote diris al Varja:
- Iru ni fi?kapti. Dum la panjo forestas, ni kaptos fisojn kaj nutros nin ?iujn.
- ?u multajn fi?ojn ni kaptis lastfoje? Tri fi?idojn, e? por kato ne sufi?is.
- ?i-foje ni kaptos grandan fi?on, - Dima ?in kredigis. - Mi havas ilon. Jen hoko fleksita el najlo. E? pezilon mi havas. Sed plej ?efa - flagra loga?o, sen ?i ?io vanas. Mi dum du tagoj purigis kvinkopekan moneregon per sablo, ?is ?i ekbrilis kvaza? ora. Hierau mi petis al onklo Petja, kiu akrigas tran?ilojn, li faldis la moneregon duone kaj boris en ?i trueton. La loga?o fari?is kiel vera.
- Nu bone, iru ni, - Varja konsentis, - tutegale ajna okupo mankas.
Veninte al Volga, la infanoj komencis la?vice ?eti la fi?kaptilon en akvon. Horo forpasis, sed nenio estis kaptita.
- Ni revenu, - Varja proponis, - La panjo balda? alvenos, ver?ajne, alportos ion man?eblan. Mi tre ?atus man?i, ?u vi?
- Certe, en mia ventro nura akvo pla?das, kaj intestoj unu al alia ludas mar?on. ?etu ni ankora? dufoje kaj foriru.
Kiam post la dua fojo la infanoj decidis forpreni la fi?kaptilon, tuj eksentis, ke la hokfadeno estas stre?a.
- Eble, la hoko al io kor?i?is? - Varja supozis.
-Nu al kio do ?i povas kro?i?i? - Dima dubis.
- Ekzemple, al iu radiko...
- Ne, - Dima diris certe, - ?i tie Vasja kun knaboj plon?as, ili esploris la tutan fundon – ?i estas pura.
La infanoj iom post iom eltiris la fadenon, kaj en akvo ekpla?dis io granda.
- Oho, grandega, ni nur ne forlasu ?in, - zorgo plenigis Diman.
- Nur ne forlasu, nur ne forlasu, - Varja jelpis.
- Ne bruu ka?te, Varja, ne timigus ?in anta? la tempo. Kiam la infanoj jam eltiris la ezokon al la bordo, ?i subite dehoki?is, kaj barakte strebis sin al akvo.
- Fu?as ?i, fu?as, - Dima ekkriis kaj falisigis sin ventre sur la ezokon. Sed ?i forglitis el sub li. Varja penis kapti ?in mane, sed la fi?o glita estis ne kaptebla. Do Varja forprenis sian robon kaj ?etis ?in sur la ezokon. Fortreninte la fi?egon de akvo, feli?aj infanoj sidi?is apude por ripozi post tiom peza batalo. La ezoko pli kaj pli baraktis e? sub la robo.
- Jena fi?o, - diris kontenta Dima, - ver?ajne volas vivi.
- ?u vi ne volas? - Varja mokis.
- Mi volas man?i. Kaj ezoko, onidire, estas tre bongusta fi?o. Se ?i volus vivi, ?i mem pri tio dirus. Kiel en la fabelo pri Ivan-stultulo. Kaj plenumus ajnan deziron. Nu vi, Varja, kiun de ?i petus?
- Mi petus, - Varja diris, trenante la vortojn, ?ar ?i komprenis, ke ne scias, kion ?i petu unuavice. -Mi petus, - ?i ripetis ankora?foje kaj subite ?oje ekkriis: - Mi dezirus grandan pecon de pano, ver?itan per oleo kaj pri?utitan per salo, ?i tre bongustas. Kaj vi kion petus?
- Mi petus, - senprokraste Dima diris, - plenan paketon de bombonoj-kusenetoj, ili estas tre bongustaj kaj dol?aj, kaj interne havas marmeladon.
Varja bonege memoris la bombonojn, pri kiuj la frateto diris. ?uste anta? foriri al la milito la pa?jo alportis al ili grandan paketon da tiuj bombonoj. Pro ili la manoj i?is gluecaj, sed malgra? tio la kusenetoj estis tre bongustaj. La tuta familio estis kune. Ili trinkis teon kun kazeaj kukoj, kiujn bakis la panjo, kaj kun bombonoj, kiujn alportis la pa?jo. La pa?jo sidis jam milite vestita kaj multe ?ercis. La panjo ridetis, sed Varja rimarkis, ke ?i foj-foje ka?e forvi?is larmerojn de siaj okulojn. La pa?jo adia?is kaj foriris militi. La panjo iris por lin akompani kaj, reveninte, ?losis sin en la ?ambro kaj da?re ne eliris el ?i. Kaj jam dum tri jaroj ili ne vidis la pa?jon. Li estas milita kuracisto kaj kuracas vunditajn soldatojn.
- Sciu, - subite ?i diris al Dima, - mi bezonas nek panon kun butero, nek bombonojn. Mi petus la? ezoka volo, ke nia pacjo venu de la milito. Mi tre sopiras kaj enuas, ke li forestas.
- Anka? mi, - Dima diris, kaj suspire aldonis, - nun ni devas lasi la ezokon en la akvon, aliokaze ?i ne plenumas nian peton. Malgra? ke ?i estas tre bongusta.
- Tutegale ni ne havas oleon por ?in friti, - kun tiuj vortoj Varja kaptis la robon kun la ezoko kaj kuris al la rivero.
Metite en la akvon la ezoko iutempe staris senmove, kxaza? cerbumante, ?u ?i devas tuj na?i for a? danki la infanojn homvo?e. Poste ?i svingis sian voston, kvaza? adia?is la infanojn, kaj malaperis en akva profundo.
Tridekjara Vasja jam laboris en uzino kiel tordisto. Li ricevis pankartojn kiel adoleska laboranto - kvincentgramajn. Tio estis je ducent gramoj pli ol pankartokarto infana. Vasja tre fieris pro tio. Nun li iris al la laborejo ?agrenite ne nur pri tio, ke estis malsata, ?efe pro tio ke la panjo ?argrenis. Krome li kompatis la gefratojn, restintajn malsataj. Irante la? kurta vojo, li subite ekvidis la samajn orfejanojn. Ili ronde sidis apud barilo kaj man?a?is panon, absolute sen ajna rimorso. Indigno plenigis la tutan konscion de Vasja. Malgra? ke ili estis triope, li rezolute iris al ili. La senhejmuloj ?etis al li malkvietajn rigardojn, sed fu?i, estante triope, ili taksis honte. Kiam Vasja aliris, ?iuj ili jam staris.
- Kion vi bezonas? - kun aroganta mokrido diris la plej granda el ili, preska? sama?a al Vasja.
- Jen kion, - kun tiuj vortoj Vasja kun lar?a svingo batis lian nazon.
- ?u vi estas freneza? - la junulo kriis kaj per la mano kaptis sian nazon, el kiu sango ekfluis.
Aspekto de la sango difinis la rezulton de la batalo. La orfeanoj ekkuris dise. Plej malgranda el ili, sepjara, forkurante, turnis sin por montri al Vasja sian langon, ?uste tio pereigis lin. Li stumblis, falis al la tero kaj forlasis pan?elon. Vasja, saltante al li, kaptis lian kolumon kaj, forte skuinte, starigis lin.
- ?u estas bone man?egi ?telitan panon? Mi demandas vin, - li kriis, kromfoje skuinte la bubon.
Tiu time palpebrumis kaj subite elploregis la?te.
- Mian pa?jon fa?istoj murdis, - tra singlutoj li diris, ?mirante nazmukon la? sia viza?o. - Anka? la panjon fa?istoj murdis, anka? la fraton. En la orfejo mi estas forte batita. Mi fu?is de tie. Mi dum tri tagoj nenion man?is. Nur unufoje sukcesis de la pano mordi. Ne batu min. Mi ne plu faros tiel.
Vasia lasis lin, prenis de la tero la pancecon, forskuis de ?i grunderojn, donis al la knabo.
- Prenu, man?u.
Tiu dube rigardis al Vasja.
- Man?u, man?u. Mi vin ne plu batos. Kiu vi estas?
- Mi estas Andrej, - diris la knabeto, kiu gaji?is momente, kaj tuj ekron?is la pan?elon.
- Nu, Andrej, mi iros, sed vi diru al viaj kompanoj, ke ili ne estu anta? miaj okuloj.
- Ili ne estas miaj. Mi mem estas. - Andrej diris solide.
- Kaj kie vi noktumas?
- Jen, en tiu kanalara puto. - Andrej svingis sian manon. - Nun ?ie estas varme.
Veninte la fabrikon, Vasja iris al sia tornma?ino kaj altiris al ?i keston. De sur la kesto li laboris, ?ar pro sia alteco ne atingis la ma?inon. Lin venis la ?eflaboristo Prohor Potapovi?.
- Vi malfrue venis hodia?, e? je tri minutoj. Atentu, Vasja, la? la milittempaj le?oj oni vin punos kiel plenkreskulon. Memoru - kvinminuta malfruo, kaj por vi prizono videblos. A?skultu vian taskon: dum via labortago vi devas fari dek tiajn pecojn. Por unu fojo ne profundigu tornrlingon pli ol unu milimetron. Kaj plej ofte uzu mezurilon.
Vasja stari?is sur la keston, surmetis ?irmajn okulvitrojn, kaj, fiksinte metalpecon, ?altis la ma?inon.
Liaj manoj faris sian kutiman laboron, sed liaj pensoj foj-foje revenis al la hodia?a renkonti?o kun Andrej. Li demandis sin: kio okazus, se liaj gepatroj estus murditaj de fa?istoj, kaj li, same malgranda, restus unusola en la tuta mondo. Li rememoris la plorantan knabon, kaj beda?ro plenigis lian koron. Li plenumis sian labortaskon je duonhoro anta? la fino de la labora tago. Kaj atendante la ?efon, eksidis sur la keston. Dum Prohor Potapovi? alvenis por akcepti lian laboron, Vasja dormis, sidante sur la kesto. La ?eflaboristo mezuris la detalojn kaj restis kontenta. Pu?e vekinte Vasjan, li diris:
- Bravulo, fileto, laboro bona. Iru hejme, dormi tie estos pli mole.
Anna, veninte de la bazaro, ne trovis hejme siajn infanojn. ?i sukcesis ?an?i la bluzon kontra? du kilogramoj da terpomoj, kilogramo kaj duono de sekala faruno kaj botelo de sunflora oleo. ?ia koro ?oje ektremis, kiam ?i ekvidis en la po?ta kesto leteron de sia edzo. Enirinte la domon, ?i ne demetis siajn botojn, sidi?is al la kuireja tablo kaj per tremantaj pro emocio fingroj, komencis malfermi la konverton.
"Mia kara edzinjo kaj miaj karaj infanoj: Vasja, Varja kaj Dima!
Pardonu min, ke vi daure ne ricevis de mi leterojn. Ni tute ne havos fortojn. Mi operacias preska? tagnokte. Se estas libera minuto, mi tuj falas en profundan dormon, tute sen ajnaj son?oj. Nun mi estas komisiita al sanitara trajno. Ni prenas vunditojn de la militzono kaj distransportas ilin al hospitaloj. Ni ofte faras operaciojn dum veturo de la trajno. Aliokaze, ni ne sukcesus restigi ilin vivantaj ?is hospitalo. ?i-foje nia trajno veturis al Siberio, ?ar en aliaj, pli proksimaj al la militzono urboj, hospitaloj estas plen-plenaj. Ni atingis Krasnojarskon. Dum tiom da?ra vojo ekputris vundoj de multaj malsanuloj. Pusaj vundoj estas plago de kirurgo. Sed feli?e, en Krasnojarsk okazis brila fakulo pri pusa kirurgio, profesoro Vojno-Jaseneckij. Vi povas ne kredi, Anja, sed la fama profesjro krom ?io estas la episkopo de Krasnojarsk. Min, edukitan per la postulato: religio estas malamiko de scienco, tio ?okigis. Lia patra mo?to Luka, jen la monaka nomo de la profesoro, renkontas ?iun sanitaran trajnon kaj elektas plej problemajn vunditojn. Poste li mem operacias ilin. Imagu, Anja, li resanigas e? plej senesperajn vunditojn. Nur tio jam estas miraklo. Mi, certe, petis lin, ke mi asistu lin dum operacio. Kaj jam post ?i ni kune teumis kun da?ra konversacio. Diman?e li invitis min veni en lian pre?ejon al la diservo. Mi staris en la templo kaj cerbumis: por kio oni forprenis tion-?i de ni. Al kiu malhelpis la dikredo, kiu povas fari miraklojn? Pardonu, ke mi tiom multe skribas pri tio, sed mi estas sub tioma influo de la figuro de Lia patra mo?to Luka, ke mi ne kapablas skribi pri io kroma.
Se Dio donos, la milito fini?os, kaj ni vivos kaj sanos, ni nepre veturos al Lia Patra Mo?to por nia edzi?a sakramento. Krome mi faras al vi gravan peton: bonvolu bapti niajn infanojn, mi nun kore beda?ras, keni ne faris tion anta?e. Dum la dudekaj tagoj de la monato ni revenos al la militzono, kaj eble veturos tra Samara. Mi beda?rinde ne konas precizan dataron. Mi ege ?atus renkonti?i kun vi, almena? ?e la stacidomo.
Mi kisas kaj forte brakumas vin ?iujn. Por ?iam via edzo kaj patro. Aleksej Sokolov."
"Mia kara Lo?a, ja vi ne scias, ke mi, anta? forveturo de Moskvo, venis pre?ejon kaj baptis la infanojn. Eble ?uste pro to ili ne pereis dum la bombado, ?ar ili surhavis baptajn krucojn."
Anna komencis kuiri man?on por tagman?i. ?i raspis terpomojn, miksis kun faruno kaj komencis friti dranikojn (dranjkoj = belorusaj trepomaj krespoj). Balda? Varja kaj Dima venis. Dima e? de la sojlo ekkriis:
- Sciu, panjo, ni kaptis grandegan ezokon!
- Vi estas niaj nutrantoj! Donu vian ezokon, lavi viajn manojn kaj sidi?u por man?i.
- Mankas la ezoko, - Dima vee svingis la manojn. - Ni forlasis ?in, ?ar ?i estis mirakla.
- Nu pli bone ?i estu ne tiom granda, sed ne mirakla, - la panjo suspiris.
Kiam ili jam sidis ?e la tablo, venis Vasja, kiu tenis la manon de Andrej.
- Jen li, - Varja ekkriis, - bubo, kiu ?telis de mi pankuponojn. Tuj redonu ilin!
Andrej haste ka?is sin post la dorso de Vasja.
- Ne bruu, ne timigu la bubon. Vi mem devis esti pli atenta. Ver?ajne vi mem kalkulis monedojn, sed nun iu kulpas. Liajn gepatrojn murdis fa?istoj, sed vi havas kaj la patron, kaj la patrinon, krome li estas malpli granda ol vi.
- Kaj? ?u li rajtas ?teli, ?ar estas malgranda?
- Li ne plu ?telos, - Vasja kredigis la fratinon.
- Jes, mi ne ?telos, - Andrej konfirmis la vortojn de Vasja, timide rigardinte el post lia dorso.
- Kiu estas la knabo? - la panjo demandis.
Vasja venis al ?i kaj flustris ion al ?ia orelo.
- Sed kien ni lin alprenu? - flustre la patrino respondis. Mi ne havas man?on e? por nutri vin. Necesas lin fordoni al orfejo.
- Panjo, bonvolu! Li ne povas vivi en orfejo, li tie estas ?iam batata. Mi por li dividos mian porcion. Panjo, ?u vi lin ne kompatas?
- Certe, mi lin kompatas, sed mia kompato por ?iuj ne sufi?os.
- ?i ne estas necesa por ?iuj, nur por Andrej.
- Nu komence ni lin banu, kaj poste decidos.
- Hurra!! - Vasja ekkriis, kaj ?iuj infanoj post li same ekkriis "hura".
Andrej estis banita en kuvo, vestita per puraj vestoj, lia obstina hartufo estis kombita kaj oni lin sidigis al la tablo.
Kiam ili man?is, la patrino legis la leteron de la patro. Post la legado subite Varaja diris mediteme:
- Pa?jo skribas, ke ili veturos dim la dudekaj tagoj, kaj hodia? estas la dudeksepa. Mi hiera? estis en la hospitalo, tie kuracisto diris, ke hodia? devas veni sanitara trajno. Oj, - subite Varja ektimis sian konjekton kaj fermis la bu?on per sia mano.- La pa?jo ja hodia? venis la urbon, sed ni sidas ?i-tie.
Emocie ?iuj eksaltis de la tablo. Anna ekkuris la? la hejmo, cerbumante, kiel ?i pli bone vestu sin. Sed poste, svinginte la manon, kvaza? ?i dirus: mi tie iros, ?i jam irante ligis silkan duontukon sur sian kapon kaj elkuris la domon. La infanoj ekflugis post ?i. Al Samara jam krepusko venis. Ili atingis traman haltejon.
- Dubindas, ke tramo iros tiom malfrue.
- Dio, helpu nin, - Anna flustris, - Dipatrino, helpu nin.
Kamiono veturis la? la vojo. Varja, kurinte sur la vojo, eksvingis siajn manojn.
La a?to bremsis, soldato, sidanta apud la ?oforo, el?ovis sin el la kabino.
- Varja, ?u vi? - li kriis.
- Onklo Sa?a, - Varja ?oje ekkriis kaj kuris al la kabino. - Ni malfruas al la stacidomo, al la trajno kun nia pa?jo, kinprenu nin, bonvolu.
Mem Dio nin sendis al vi, Varja, ja anka? ni veturas al la stacidomo.
Li lasis la kabinon, sidigis tien Annan kun du malgrandaj infanoj kaj mem kun la pli altaj grimpis en la kargujon??? Post kiam la a?to ekveturis, Vasja rave rigardis la ordenon kaj la medalojn, pendantajn sur la brusto de la soldato kaj demandis:
- ?u vi veturos al la militzono?
- Jes, junulo, vi vere divenis. Iomete mi resani?is post la vundi?o, kaj reen, al miaj kamaradoj. Ja la milito ?is nun ne estas finita.
- ?u vi batalas en tanko?
- Ne, - la soldato ekridis, - mi estas en skolta roto. Mi venas malfronten de la malamiko por kapti "langojn" (militslange - malamiko, kaptita por informi?i)/
- Kiajn? ?u tiajn? - Varja elsovis sian langon.
- Varja, - la frato ripro?e diris, - ?u decas montri la langon al plenkreskuloj?
- Ne grave, - la soldato ekridis, - via fratineto estas ja bona. Vi gardu ?in. Anta?nelonge ?i legis por mi bonan libron, pri tio, ke oni dronigis hundeton. Kredas vi a? ne - mi dum la milito vidis maron da sango, sed nun ne eltenis kaj eklarmis. Tiom mi eksentis kompaton al la hundo, kaj e? plian - al la mu?iko Gerasim.
Vasja honte klinis la kapon, memorinte kiel li mokis la soldaton.
En la fervoja stacio ili komencis ser?i la sanitaran trajnon. La de?oranto pri la kajo diris, ke la sanitara trajno staras sur la tria vojo kaj forveturos post duonhoro. ?iuj rekviete kaj ?oje suspiris kaj ekkuris al la tria vojo. ?e la vagonaro Anna iris al unua renkontita sanitaro kaj demandis kiel ?i trovu kapitanon Sokolov. Tiu montris la bezonatan vagonon. Aleksej staris apud sia vagono kaj parolis kun iu armeano. Rimarkinte la kurantajn al li infanojn, li perplekse kaj samtemte ?oje vaste disigis la manojn kaj ekiris renkonten al ili. Dima alkuris la unua, la patro kaptis lin per la manojn kaj alte levis super sia kapo. Vasja kaj Varja premis sin al la patro de amba? flankoj. Elradianta feli?on Anna haltis je du pa?oj apud la edzo. Aleksej, kisinte Diman, lante starigis lin al la tero, kaj pa?is al la edzino, kiu tuj dronis en lia forta brakumo. Poste venis vico de Vasja kaj Varja.
Andrej staris flanke kun la kapo klinita kaj fosis la kajon per la pinto de sia sandalo.
- Ja mi, Anja, petis al Lia Patra Mo?to Luka, ke li pre?u, por ke mi renkontu vin. Mi vidas - vi forestas, jam decidis peti al la ?efo de la stacidomo, ke li transdonu al vi donacojn. Kaj jen vi!
- Pa?jo, ?ion ?i la ezoko faris, - Dima diris.
- Kiu ezoko? - la patro ne komprenis.
- Mi kun Varja hodia? kaptis la miraklan ezokon, jen la? ezoka volo vin renkontis. Ja mi diras la veron, Varja?
Varja ru?i?is, ?ar ?i ne ?atus, ke la ptro decidu ?in esti stulta naivulino, kiu kredas pri ezoko, ja ?i jam estas na?jara.
- Do, la patro diris, - estu la? la ezoka volo. Vi pli ofte kaptu tiajn ezokojn. Kaj vi kiel fartas? - li hirtigis la harojn de la plej a?a filo. -Ja vi nun estas la ?efa helpanto de la panjo.
- Li estas nia bravulo, li nutras la familion. – Anna rapidis la?di la filon.
Kaj tuj ?i, klininte sin al la orelo de la edzo, flustris:
- Ale?a, ?u vi vidas tiun ?i knabon, nome Andrej. Li estas plena orfo. Hodia? Vasja alkondukis lin kja petas restigi lin ?e ni. ?u vi konsentas?
- ?u vi mem eltenos? ?u tio ne tro penigos vin? – la edzo demandis kunsente.
La infanoj, kompreninte pri kiu la gepatroj konsili?as, senmovi?is atendante la verdikton.
- Certe penigos, sed kun la Dia helpo mi eltenos.
- Nu, se kun la Dia helpo – mi konsentas, estu kroma filo.
Poste li venis al Andrej kaj etendis al li sian manon:
- Konati?u ni! Sokolov Aleksej Nikolaevi?, kapitano de armea medicino.
Andrej staturi?is rekte kaj, premante la manon, diris grave:
- Andrej Sermja?in, mi mem vagas, la? mia propra volo.
Aleksej ekridis, kaj levinte la knabon per la manoj, demandis:
- Nu, Andrej – “La? propra volo”, ?u vi deziras ke mi estu via patro?
- Ne, – ektordis sian kapon Andrej.
- Kial do, - Aleksej ege miris, restarante la bubon al la kajo.
- Viaj manegoj esatas tre grandaj. Eble vi kapablas tiel bati per zono, ke la pugo ekflamos.
- Nia pa?jo neniun batas per zono, - Varja informis al Anrdej.
- Panjo foj-foje povas bati ies pugnon per babu?o, sed tio ne estas dolora, – Dima rapidis precezigi.
- Nur kiam vi min turmentos ?is blanka ardo, – la patrino penis sin senkulpigi.
- Nu, sed neniu batas per zono, mi konsentas.
?i-momente sanitaro elportis de la vagono soldatan dorsosakon, plenigitan per io. Aleksej metis ?in sur la dorson de Vasja.
- Mi ?paris por vi donacojn: sukero, biskvitoj, konservita viando, e? bombonoj.
- Kiuj bombonoj, ?u kusenetoj? – Dima demandis.
- Ne, tiuj estas pli bonaj, ol kusenetoj. ?okoladaj, trofeaj.
- Mi ne kredas, ke estas io pli bongusta ol kusenetoj, - Dima kun dubo svingis sian kapon.
Eksonis fajfo de la de?oranto pri la kajo. Lokomotivo kelkfoje ?macis, ellasis vaporon, signalhurlis kaj tiris la vagonojn for de ties loko. Aleksej rapide kisis la infanojn, anka? Andreon, kaj liaj lipoj alglui?is al la lipoj de la edzino. Post tio li atingis sian vagonon, lante foren veturantan, kaj saltis al ties ?tuparon. La infanoj ekkuris post la vagono, Andreo, sen?ese rindante, kuris anta? ?iuj, lin Dima penis atingi. Tiam Anna subite rememoris kaj kriis:
- Infanoj, infanoj, tuj malbutonu viajn kolumojn kaj montru al la patro tion, kion vi havas surkole!
Andrej tuj, en elano ?iris senprudente la kolumon de sia ?emizo, e? la butonoj forfalis, kaj rigardis reen – jen kia mi estas! Li ekvidis, ke aliaj infanoj elmetis siajn surbrustajn krucetojn kaj montras ilin al la patro. Li en perplekso oblikve rigardis sian bruston kaj haltis embarase. La aliaj, preterante lin ?iam kuris kaj kuris post la trajno. Kiam ili revenis, ili ekvidis sur la kajo solece starantan Andrejon. Liaj magraj ?ultroj konvulsie tremis pro plorego.
- Kio estas al vi? Kio al vi okazis? – ili demandis, ?irka?inte Andrejon.
- Mi ne, mi ne… - li ripetis, singlutante.
- Kion vi ne? – la infanoj perpleksis.
- Mi ne navas kruceton, - kaj Anrdej ekploris e? pli la?te.
?iuj suspiris sen stre?o.
- Se vi volas, mi donos al vi la mian, - Va?a prete komencis formeti de la kolo sian kruceton.
- Atendu, mia filo, - la panjo diris al li, - la kruceton vi ricevis dum la bapto. Por Andrej ni a?etos novan kruceton. Vi… ?u estas baptita? – ?i turnis sin al Andrej.
Li levis al ?i sian postploran viza?on.
- Mi ne scias.
- Nu, ?u via panjo ion diris? Eble pri via baptopatro?
Andrej nee eksvingis sian kapon.
- Se estas tiel, ni morga? venos al la Omofora templo kaj petos la pastron. Li baptos vin kaj metos sur vian kolon saman kruceton, kian la aliaj surhavas.
- Sed kiu estos lia baptopatro? – Varja demandis.
- Vasja lin alkondukis, do li estu lia baptopatro, - la panjo diris. – ?u vi kontentas, Vasja?
Tiu levis siajn ?ultrojn:
- Mi ne scias, sed kion devas fari baptopatro?
- Baptopatro devas eduki sian baptofilon, por ke li i?u vera kristano.
- Ja mi mem ne scias, kiel mi estu vera kristano, - Vasja konfesis.
- Ni ?iuj nemulton scias, - la panjo ridetis, - do ?iuj kune lernos. Kaj Dio nepre helpos al ni.

vasily ivanov:

Vladimir Visockij

Matena gimnastiko

tradukis Valentin Melnikov

Spir' profundu, manoj vastu,
unu-du! – sed nur ne hastu.
Vigla mens', gracio kaj plastiko –
sana, sobra vivkutim',
plezuriga por anim'
estas la matena gim-
        nastiko.

Pro malvarmo ne trepidu,
unu-du! – surplanke sidu,
faru la ekzercojn kun fervoro.
For influon de l' soci',
spiru ?is la prostraci',
estu sporta inici-
        atoro.

Se vi jam anhelas lace –
ek al saltoj, pli a?dace,
ne timigos vin e? Antarktiko.
Pruvis la scienco brila:
nigran kafon malutilan
anstata?os sport-profila-
        ktiko.

Disvasti?is inter homoj
unu-du! – malsan-sindromoj.
La viruson firme kontra?staru.
Kiu feblas – mortos for!
Do, konservi sanon por,
nepre la hardadon or-
        de faru.

Superfluas e? parolo –
vi klinadu vin ?is folo,
tamen ?iam pensu pri plezuroj.
Se vin io ?enas noce —
du?u vin kaj frotu brose,
tre utilas akvaj proce-
        duroj.

Mava vort' ne trafos ?oke –
tuj ekkuru ni surloke.
Gajnos ?iu, e? la malspertulo.
Por kurado – jen stimulo:
diferenco estas nulo,
?iujn egaligas kur-regulo.

vasily ivanov:
RUSA EROTIKA PARODIO

"Sxin fikis junaj kaj adoltaj,
pliagxaj kaj entute oldaj,
do preskaux cxiu, se ne pigris,
en la vidvinan picxon migris"

Valentin Melnikov,
libera traduko de "Kojonov Lucxjo"

Mia parodio nomigxas "ANUSOV VALUCXJO"
(cxar iuj aludoj jam ne estas aktualaj, sube estas referencoj al tiama esperanto-gazetaro)

1 Lin fikis Grisxin liliputo
2 post kontraux-Ventspilsa disputo
3 (de mil kripluloj el "Konkordo"
4 VoM' iel fugxis en bonordo).

5 Per la gazeto "Aktuale"
6 fikita estis VoM' morale:
7 estingis Minin fajrestinga
8 la fajron en Valucxja ingo.

9 Kolhxoze fikis lin "Movado"
10 pro la mensogoj kontraux Vlado.
11 Vidinte VoMon plen-sem-ito
12 farigxis Vlad' antisemito.

13 Vengx' je Durnickaja Tamara
14 koitis VoMon KEK amara.
15 Lin Arolovicx fiki provis
16 sed impotenta jam ne povis...

17 Kaj komunistoj, kaj fasxistoj,
18 kaj finvenkistoj, kaj rauxmistoj,
19 kaj eruditoj la acxuloj,
20 kaj Vanjka Pris, kaj "felicxuloj", -

21 do preskaux cxiu, se ne pigris,
22 en la Valucxjan truon migris.
23 Ecx mem solida Korjxenkov
24 certigis lin pri sia pov'...

Referencoj:
2 "Ruslanda Esperantisto, 12-1993, "Aktuale" 3-1994
6 "Aktuale" 3, 4-5 - 1994, 2,3,4-1995
9 "ADEGa vocxo" 3-1994, "Samsortanaro de la Granda Unuigxo" 10-1994
10 "Aktuale" 3-1994, "Revo" N 4
13 "Ruslanda Esperantisto" 12-1994
15 "Ruslanda Esperantisto" 3-1994
24 "Ruslanda Esperantisto" 7-1995

Soloĥin Maksim:
VOJO MONTAREN

Mia panjo estis nekredanto, mi